Geen schrijfboek per se, maar wel een onmisbaar boek over menselijke drijfveren en het belang van mededogen - voor anderen én jezelf.

Bonne initiation aux oeuvre de Thomas Moore. Tout ce qu'il écrit est un baume pour l'âme. ( )

Ook al vind ik het niet verschrikkelijk goed geschreven - want soms vaag, met niet helemaal scherpe zinnen, soms te weinig structuur, redenering niet uitgekristalliseerd, teveel herhaling ook - toch blijft het me boeien. Zijn belangrijkste punt is, geloof ik: schrik niet terug voor nare emoties en pijnlijke verhoudingen. Ben ermee bezig, voel je gevoelens, peins erover, draai het om en om in je verbeelding, vergelijk het met beelden uit de kunst en mythologie, creëer er plek voor, in gesprekken of in je dagboek of alleen maar in je hoofd. Op die manier kun je de "schaduw"-kanten van jezelf en je leven en je omgeving incorporeren. Doe je dat niet, dan protesteren de donkere plekken in jezelf. Ze willen aandacht, desnoods als naar symptoom. Moore gebruikt steeds het woord "ziel". Hij laat nogal in het midden wat hij er precies mee bedoelt. Gebruikt er ook geen synoniemen of omschrijvingen voor; het moet blijkbaar maar voor zichzelf spreken. Ik denk dat hij met "ziel" bedoelt: een doorleefde omgang met alle aspecten van je ervaringswereld, waardoor je innerlijk "bewerkt terrein" wordt. Het idee is dat je vertrouwd raakt met alle aspecten ervan, er niet meer voor terugschrikt. En ook, dat je innerlijk "hechter" wordt, dat je als het ware meer cultuur aanbrengt rondom de rauwe emoties. De rauwheid is makkelijker te verdagen als ze in verhalen en beelden, die een interne logica hebben, wordt ingebed. Ik denk dat hij zoiets bedoelt.

Funny that this looks like a good read right now...can't figure why. I have had this book for several years and it always looked too mystical, like it would be quite impossible to relate to. Now, I have copied three pages of quote already and I am still in chapter one. It promises to look through the Renaissance window a lot, and refer to mythology, but still, I am rather enamored with it at this point. It makes me feel calm. Does that make sense.? ( )

This book is near and dear to my heart, as it was my first entree into the world of symbolic/mythic/archetypal thinking about the psyche and soul. It changed my life forever and made the whole world make more sense. ( )